dit is geen einde, maar een begin
Je bent aangekomen bij de laatste oefening van deze wachttijd-reeks.
Misschien heb je alle oefeningen gedaan.
Misschien heb je er een paar overgeslagen.
Misschien heb je ze “half” gedaan, op jouw manier.
Alles is oké.
Belangrijker dan perfect oefenen is dit:
je hebt op één of andere manier stilgestaan bij jezelf.
Je hebt geprobeerd om te ademen, te luisteren, los te laten
en te voelen wat in jou wil groeien.
Dat alleen al is moed.
In deze laatste oefening staan we stil bij twee dingen
die veel mensen kwijt lijken te zijn:
– verbinding met zichzelf
– vertrouwen in zichzelf en in het leven
Waarom verbinding en vertrouwen zo fragiel voelen?
Als je lange tijd onder stress, angst, somberheid, verlies
of relatiepijn hebt geleefd,
kan er een soort breukgevoel ontstaan.
Veel mensen zeggen dan dingen als:
– “Ik ben mezelf kwijt.”
– “Ik herken mezelf niet meer.”
– “Ik vertrouw mijn lichaam niet meer.”
– “Ik voel niets meer.”
– “Ik vertrouw het leven niet meer.”
Dat gevoel is begrijpelijk.
Je hebt veel moeten dragen.
Je zenuwstelsel heeft lang in overlevingsstand gestaan.
Maar ook als je dat zo niet voelt:
er is in jou een deel dat intact is gebleven.
Een stille kern die niet stuk is,
hoe zwaar je geschiedenis ook is geweest.
In deze oefening maken we voorzichtig contact met die kern.
Niet met grote woorden,
maar met kleine gebaren van herverbinding en vertrouwen.
Herverbinding – terug voelen: “Ik ben er nog”
Herverbinding betekent niet
dat alles ineens goed voelt.
Het betekent eerder:
– dat je jezelf weer een beetje begint te voelen
– dat je lichaam niet alleen maar een bron van spanning is
– dat je merkt: “Er is meer in mij dan mijn klachten”
– dat er ergens een zacht “ik ben er nog” oplicht
We gaan dit benaderen via een eenvoudige, rustige oefening.
✨ Oefening – Herverbinding & vertrouwen
Neem een rustig moment voor jezelf.
Zorg dat je even niet gestoord wordt.
Je mag zitten of liggen – wat voor jou het prettigst is.
Stap 1 – Je eigen aanwezigheid voelen
Sluit je ogen als dat goed voelt.
Zo niet, kies een zachte blik op een punt voor je.
Leg één hand op je borst,
en eventueel de andere op je buik.
Adem rustig in…
en langzaam uit…
Zeg in jezelf:
“Ook nu ben ik hier.”
Of:
“Hier ben ik.”
Laat die zin een paar keer zacht meekomen met je ademhaling.
Niet geforceerd, gewoon als herinnering:
ik ben er nog.
Stap 2 – Terugdenken aan een moment van kracht
Denk aan een moment in je leven
waarop je, hoe klein ook, kracht of veerkracht hebt getoond.
Dat kan iets groots zijn,
maar ook iets heel kleins, zoals:
– een moeilijke dag waarop je tóch bent opgestaan
– een eerlijk gesprek dat je ooit aandurfde
– een periode waarin je iemand anders hebt gesteund
– een stap die je gezet hebt, ondanks angst
– het feit dat je hulp gezocht hebt, zoals nu
Het hoeft niet heldhaftig te zijn.
Alleen echt.
Breng dat moment even terug in je herinnering:
Waar was je?
Wat deed je?
Wat voelde je?
Zeg dan in jezelf:
“Er is in mij ook kracht.”
“Ik heb al vaker gedragen dan ik dacht.”
Laat deze zinnen een beetje landen,
zonder ze weg te wuiven.
Stap 3 – Vertrouwen uitnodigen (niet forceren)
Vertrouwen is vaak geen knop die je zomaar kunt omdraaien.
Zeker niet als je veel hebt meegemaakt.
In plaats van te proberen “te vertrouwen”,
doen we iets zachters:
We nodigen vertrouwen uit.
Zeg in jezelf:
“Ik ben bereid om beetje bij beetje
iets meer vertrouwen toe te laten.”
Of, als dat te groot voelt:
“Ik weet nog niet hoe,
maar ik sta open voor een klein beetje vertrouwen.”
Je hoeft niet te voelen dat het al lukt.
De intentie is voldoende.
Misschien wil je ook één van deze zinnen proberen:
– “Ik hoef het niet alleen te doen.”
– “Stap voor stap is genoeg.”
– “Er mag iets voor mij mee zorgen.”
Kijk welke zin iets in jou net iets ontspannener maakt
of iets minder hard doet worden vanbinnen.
Stap 4 – Eén zin als anker
Kies uit deze oefening één zin
die voor jou het meest raakt of bij je blijft.
Bijvoorbeeld:
– “Ik ben er nog. En ik kom terug.”
– “Ik ben niet stuk. Ik ben onderweg.”
– “Er is in mij ook kracht.”
– “Ik hoef het niet alleen te doen.”
– “Stap voor stap is genoeg.”
Schrijf die ene zin ergens op:
in een schrift, in je gsm-notities, op een post-it.
Zie het als een klein anker
dat je bij je draagt in deze periode.
Wanneer het zwaar wordt,
kun je die zin zacht herhalen.
Niet als toverspreuk,
maar als herinnering aan de beweging
die je nu al bent aan het maken.
Hoe vaak en wanneer?
Je kunt deze oefening zo kort of zo lang maken als je wilt.
Soms zijn 2 à 3 minuten al genoeg.
Je kunt ze doen:
– wanneer je je heel alleen of hopeloos voelt
– na een moeilijke dag of gesprek
– net voor je gaat slapen
– op momenten dat je denkt: “Ik kan niet meer”
Wat deze oefening met je doet?
Veel mensen ervaren na verloop van tijd:
– iets meer zachtheid naar zichzelf
– het gevoel dat ze niet volledig “weg” zijn,
maar wel geraakt en moe
– een begin van vertrouwen dat herstel mogelijk is
– een subtieler besef:
“Ik ben meer dan mijn klachten”
Het betekent niet dat alles ineens opgelost is.
Maar het versterkt de draad met jezelf.
En langs die draad kan later steeds meer steun,
rust en richting binnenkomen.
Het is geen oplossing van alles.
Maar wel een herinnering aan wie jij bent
achter alle pijn, stress en vermoeidheid.
Elke keer dat je dit doet,
zet je je systeem één klein stapje richting herstel.
💬 Een zachte gedachte om mee te nemen
Herstel is geen rechte lijn.
Er zijn dagen van licht,
en dagen van mist.
Maar zelfs in de mist
blijft het pad bestaan.
Zelfs in de stilte
blijft jouw kern licht geven.
Je hebt in deze vijf weken iets gedaan
dat veel moed vraagt:
je hebt naar jezelf leren luisteren.
En dat is de grootste vorm van zelfliefde die er bestaat.
🌿 Je bent niet stuk.
Je bent aan het groeien.
En dat is een wonder op zich.
💖 Nog een extra tip
Bewaar deze pagina in je favorieten.
Kom hier gerust terug wanneer alles te veel wordt.
Soms is het niet het aantal stappen dat telt, maar de richting waarin je ademt.
Stuur deze oefening gerust door naar iemand die dit kan gebruiken.
Neem er een rustig moment voor en laat de vragen even op je inwerken. Vaak merk je al meteen een verschil in helderheid.
Wat nu?
Met deze oefening rond je de wachttijd-reeks af.
Je hebt bewogen van:
– ademen en ruimte maken
– luisteren naar je lichaam
– loslaten van de innerlijke strijd
– voelen wat in jou wil groeien
– naar herverbinding en vertrouwen
Je hebt dat gedaan in een periode
die waarschijnlijk al zwaar genoeg was.
Dat zegt iets over jouw veerkracht.
Binnenkort zetten we samen de volgende stap
in jouw herstelproces,
in de gesprekken die volgen.
Voor nu is dit genoeg.
Misschien wil je nog één keer je hand op je borst leggen
en zacht zeggen:
“Ik ben niet stuk.
Ik ben onderweg.
En ik kom terug.”
Blijf dat zinnetje meenemen
in de komende dagen.
Je bent niet alleen. 💛