Een kerstgedachte over wat jij gaf in 2025

Dag lezer,

Afgelopen week zei een iemand iets dat is blijven hangen.

Ze doet mee met De Warmste Week.
En ze zei tegen mij:

“Op kerstavond wil ik een blij gevoel hebben.
Ik wil kunnen terugkijken en voelen:
ik heb dit jaar iets goeds gedaan.
Ik ben ook heel erg bezig met hoe ik mijn leven wil invullen.
Ik wil weten hoe groot mijn hart is.
Want, we gaan elkaar moeten gaan helpen,
want het leven wordt zo duur.”

En ze zetten een inzameling op, om anderen, met onzichtbare ziektes, te helpen.

Ik vond dat een ontzettend mooie gedachte.

Zomaar, spontaan, hoe mooi is dat.

En meteen moest ik ook denken aan iemand anders.
Iemand die zelden op een affiche staat.
Die geen televisieploeg over de vloer krijgt.

Ik wil het hebben over jou,
en al die andere onzichtbare gevers.

De mensen die:

• ’s nachts opstaan voor een ziek kind
• al maanden zorgen voor een zieke partner of ouder
• blijven luisteren naar een vriendin die het moeilijk heeft
• elke dag opnieuw naar een job gaan,
  niet omdat het glorieus is, maar omdat het gezin betaald moet worden
• een buur helpen met boodschappen
• een kind, leerling of collega blijven zien
  terwijl niemand daar applaus voor geeft

Dat zijn geen acties die in een krant komen.
Er is geen live show rond.
Maar ze dragen wél de wereld.

Misschien herken je jezelf hier niet meteen in.
Misschien denk je:
“Ach, ik doe maar wat. Dat stelt niet zoveel voor.”

Maar luister eens naar hoe streng je dan voor jezelf bent.
Wat jij “gewoon” noemt,
is voor iemand anders misschien het verschil tussen breken en blijven staan.

Je onzichtbare zorg
voor je kinderen, partner, ouders, buren, collega’s…
is een vorm van geven die vaak onbenoemd blijft.

In spirituele tradities heet dat SEVA:
iets doen voor een ander,
niet voor applaus of erkenning,
maar omdat je hart het zo voelt.

Vandaag wil ik gewoon zeggen:

👉 Dankjewel, onzichtbare gever.

Voor alle keren dat je:

• toch nog even naar iemand luisterde, terwijl je zelf moe was
• een maaltijd klaarzette
• iemand meenam naar het ziekenhuis of naar een afspraak
• de sfeer probeerde te bewaren in huis
• een grapje maakte om de spanning wat te breken
• een kaartje stuurde, een berichtje, een telefoontje

Je hoeft jezelf niet klein te praten.
Je hoeft niet te wachten tot iemand anders zegt
dat het telt wat je doet.

Je mag vanavond, ergens tussen de drukte of de stilte door,
éven stilstaan bij één gedachte:

“Waar heb ík dit jaar iets gegeven,
zonder dat iemand het echt gezien heeft?”

Misschien komen er één, twee of tien momenten in je op.
Schrijf ze desnoods op een papiertje of in je hoofd.
Niet om jezelf op de borst te kloppen,
maar om eerlijk te erkennen:

“Ik ben iemand die geeft.
Ook als niemand kijkt.”

En daar hoort nog iets bij.

Wie veel geeft,
vergeet zichzelf vaak het makkelijkst.

Onzichtbare gevers zijn vaak ook de mensen
die hun eigen grenzen negeren,
die zichzelf wegcijferen,
die vinden dat ze “niet mogen klagen”.

Dus wil ik je dit óók meegeven:

Je hoort zelf óók bij de mensen
voor wie gezorgd mag worden.

Je mag moe zijn.
Je mag leeg zijn.
Je mag hulp nodig hebben.

Je mag naast gever ook ontvanger zijn.

Misschien is dat wel een mooie vraag om mee te nemen naar 2026:

• Hoe kan ik blijven geven,
  maar mezelf niet meer vergeten?
• Waar mag ik ook iéts aannemen,
  rust, hulp, tijd, een luisterend oor?

Vanavond wens ik je niet de perfecte kerst.
Ik wens je een paar oprechte momenten.

Een moment waarop jij even ziet
wat je allemaal al gegeven hebt.

En een moment waarop je voelt:

“Ik mag er óók zijn.
Niet alleen als gever,
maar als mens.”

Warme kerstgroeten,
Philippe 💛